Sevgili Hrant,

27 yıllık yaşamımda defalarca kez mektup yazdım. Bu mektupların hiçbirinden cevap beklemedim. Ve biliyorum ki bu son mektubumdan da cevap gelmeyecek…

Bir bilsen sen gittikten sonra ne kadar garip şeyler oldu. Seni katleden ve yıllardır “soykırım olmamıştır” diyenlerin kırdıkları soyların kanları üzerinde, veciz sözlerle çektirdikleri fotoğraflar, “hepimiz Ermeni’yiz”in “Yaşasın Hakların Kardeşliği” şiarının bir tezahürü olduğunu anla(ya)mayanlar, bu menfur mevzuyu münferit bir hadiseye çevirmek isteyenler ve en komiği de “dost başa düşman ayağa bakar” sözünü haklı çıkarırcasına, sen yerde yatarken yamalı ayakkabına bakıp beynine, yüreğine bakma cesareti olmayanlar… Hepsi bir efsane, bir mit, bir adli vaka yaratma telaşındaydı. Yoksa tabutundaki gözyaşların ve en önemlisi pırıl pırıl gözlerin nasıl perdelenebilirdi?